غزل

در دوره ی نظم اگر که بودیم تشبیه رُخت به ماه می شد، گیسوت کمند و زلف خنجر ابروت کمان و تیر مژه! تعبیر شدی قدت به سروی اندر لب جوی و باغ و معبر، گفتم لب جوی و یادم آمد لعل و گُل و باده، نُقل و شکّر؛ در وصف لب تو این همه وصف در بیت به بیت شعر می رفت! القصّه تمام آن معانی از نار و بِه و پسته و لیمو در مدح و ثنات یار جانی! اما چه کنیم که امروز در این همه صفحه ی مجازی، معشوقه پلنگ و یوز گشته، چسبی به د...

ادامه مطلب